يادداشت

[1] تاریخ نامه گرچه روشن نیست ولی بیان دكتر بدیع نشان میدهد كه پاسخ نامۀ فوق الذكر سفیر ایران است و باز در جواب نامۀ دیگر سفیر ایران نامۀ مفصلی نوشته و ضمن اظهار علاقه‌مندی شدید خود به تنظیم و چاپ كتاب “یونانیان و بربرها” یك بیت شعر هم از سعدی می نویسد:

 
هم تازه رویم هم خجل هم شادمان هم تنگدل
كز عهده بیرون آمدن نتوانم این انعام را

و این حاكی از ذوق سرشار اوست.

امّا مركز امور فرهنگی و مطبوعاتی دربار و آقای شجاءالدین شفا دست بردار نبوده و طی نامه‌های مكرّر از طریق وزارت امور خارجه به سفیر ایران در سوئیس فشار میآورد تا بلكه امیر مهدی بدیع را تحت عنوان رفع رنجش وی از دانشگاهها و سایر مراجع علمی ایران برای آمدن به ایران و شركت در جشنهای ۲۵۰۰ سالۀ شاهنشاهی ایران ترغیب نماید. سفیر ایران نیز ناگزیر باز با ذكر گردن گرفتن ایران نسبت به پرداخت كلیۀ هزینۀ رفت‌وآمد و اقامت وی و همسرش تذكّر میدهد كه عمرده از شركت در جشن ۲۵۰۰ ساله ،ایشان باید در كنگرۀ ایران‌شناسی كه از تاریخ یازدهم اكتبر ۱۹۷۱ تشكیل خواهد یافت شركت نمایند. امّا تمام این اقدامات بی‌نتیجه میماند و امیر مهدی بدیع به ایران نمیآید و ضمناً از نامۀ خصوصی مورّخ ۱۹۷۰/۱۱/۲۴ ایشان به آقای اسفندیاری، روشن میشود كه سفیر ایران به رابطۀ خود با امیر مهدی بدیع ادامه داده و یك نسخه از مجلۀ “هنر و مردم” را كه شرح مبسوطی در آن راجع به كتاب “یونانیان و بربرها” نگاشته شده به وی ارسال میدارد و از محتوای كلام بدیع معلوم میگردد كه سفیركبیر عازم ایران بوده است لذا بدیع ضمن جواب تشكرآمیز مینویسد استدعای بزرگ دارم كه در حضور اعلیحضرت همایونی اشاره‌ای راجع بشخص بنده نفرمایید باعث مزید امتنان خواهد بود. این نیز نمونه‌ای دیگر از بزرگی روح و بی‌نیازی ایشان. چه بسا اشخاص كه برای تقرب به مقامات بالا سر و دست میشكنند و چه بسیار انسانها كه میخواهند همیشه در مجالس و محافل مطرح باشند و نام‌آور باشند و امیر مهدی بدیع چنین نبود.