نوشتۀ Mehran ERSHADIFAR
این روزها بار دیگر گفتگو در بارۀ پاسداری و بهسازی زبان پارسی در میان دوستداران این زبان گسترش یافته است. بی گمان چنین رویکردی، با خواست همگانی بازگشت به فرهنگ، پیوندی آشکار و دیرین دارد. از گذشته تا کنون، هرگاه مردم از دشواریها و ناسازگاریها به ستوه می آمدند، بازگشت به فرهنگ از جایگاه ویژهای در گفتمان نخبگان برخوردار می شد و در گام نخست، پالایش زبان، که آینۀ فرهنگ است، در دستور کار جای می گرفت. در همۀ این سالها، به ویژه از روزگار مشروطه، هر بار که سخن از زبان پاک به میان آمده است، اندیشمندان تنها واژههای بیگانه را نشانه رفته اند و یگانه راه پالایش زبان را ساختن واژههای نو با ریشههای ایرانی دانسته اند بی آنکه پاسخی روشن برای چرائی این آلودگی زبانی بیابند. زبان پویا و زنده واژههایش را می سازد یا واژههای نوئی را که از زبانهای دیگر می گیرد چنان در چنبرۀ آرایههای دستوری می پیچد و به زبان پیوند می دهد که دیگر بیگانه نمی (...)
